3 Mayıs 2012 Perşembe

umut, nuri pakdil

Yorulduk.Adem ile Havva'nın dünyaya inişlerinden beri durmadan yürüyoruz...

Kent bıçkıyla kesiliyor.Duyuyorum.İnsan solunumu da baraj aslında.Yedi bin sekiz yüz parmak, telefon merkezinde, kanallara akıtıyor solunumları...

İnsan kaç bin yıldır dayanıyor yaşamaya?

Afrika uzak sayılmaz buraya.Savaş pilotları eksik olmasınlar yakınlaştırdılar ülkeleri birbirlerine.Öksürsem Amerika'da duyulacak.Bir küçük ayrıntı bu.Ölüm bağı ile bütün kıtalar bağlandı.Bağ kopsa..Evet kopsa..

Kentin yargıçları bir de kendilerini yargılamayı hiç düşünmüyorlar.Eğlenceli olurdu.Yöneticinin gözüne koltuk tozu kaçınca ulusunu tanıma olasılığı yok.İri iri toz toplamı.Hala altı milyarı geçiyor sayımız...

Çok düşünmek gerekiyor.Resmi etki içimizi kuruttu.

Patlayacak her bombanın belli bir gücü var.Ülkelerdeki bomba sayısını da biliyoruz.Tüm bomba yapımcılarına sağlıklı patlatabilme olanağı dilerim...

Kafamın içini göremediğim için, kaşınan yeri pek bilemiyorum.

İçimde bir koşu atı.Durmadan sürüyorum...

Umut
Nuri Pakdil

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder